Η Εθνική Ελλάδος συνετρίβη σε μία αναπάντεχα “μονόπλευρη” μάχη !
Δεν θα υπάρξει κάποια στατιστική ανάλυση αυτή τη φορά, διότι νιώθω πως όλοι καταλαβαίνουμε σε γενικές γραμμές πως δεν παίξαμε καλά και πως οι Τούρκοι, πέρα από την δεδομένη ποιότητα τους, είχαν σήμερα ορισμένους παίκτες σε “τρομακτική” κατάσταση. Για αυτόν τον λόγο προτιμώ να αναλωθώ σε κάτι διαφορετικό και κατά την γνώμη μου πιο ουσιαστικό και χρήσιμο την παρούσα στιγμή.
Ήρθε και η δική μας στιγμή να πέσουμε . Η ήττα, όπως κι αν έρθει, υπό οποιαδήποτε συνθήκη “πονάει”. Ωστόσο, εκείνο που εμένα πονάει περισσότερο είναι, ότι δεν το παλέψαμε ποτέ. Σαν να είχαμε χάσει από τα αποδυτήρια. Σαν να μπήκαμε περιμένοντας τον διασυρμό. Αυτό δεν μπορώ να “χωνέψω”. Είμαι σίγουρος πως παρόμοια νιώθετε και εσείς, κι αυτοί που ταξίδεψαν στη Ρίγα κι δημοσιογράφοι και ο υπόλοιπος Ελληνικός λαός. Είναι κατανοητό.
Ύστερα, όμως, ανακαλώ στην μνήμη στιγμές τριών εβδομάδων πριν, τότε που κανείς δεν περίμενε να φτάσει αυτή η Εθνική στους “8”, πόσο μάλλον στην ζώνη των μεταλλίων. Όπως κι αν ήρθε η σημερινή ήττα, πρέπει να μείνουμε ενωμένοι, αλλά κυρίως περήφανοι για αυτή την ομάδα που κόντρα σε όλους και σε όλα απέδειξε πως μπορεί να φτάσει μακριά… Πλέον το “μακριά” είναι εδώ, και εφόσον χάσαμε την πρώτη ευκαιρία θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι για την επόμενη!
Δυστυχώς,“ηττηθήκαμεν”. Από τον σημερινό αγώνα δεν θα κρατήσουμε κάποια “cult” περιγραφή σχολιαστή ούτε κάποιον ιδιαίτερο πανηγυρισμό των Διεθνών μας. Υπάρχει κάτι όμως που “επιβάλλεται” να κρατήσουμε… το κεφάλι ψηλά. Γιατί αυτό θα αποτελέσει επιπλέον καύσιμο στον δύσβατο δρόμο που έχουμε εδώ και δύο εβδομάδες χαράξει προς το πρώτο μετάλλιο από το μακρινό 2009.
Ας μην είναι το χρυσό, ούτε το ασημένιο. Απλά ας είναι… Ας υπάρξει, έστω το χάλκινο. Να μην το υποτιμάμε, διότι μπορεί να αποτελέσει κίνητρο για την νέα μας ταλαντούχα φουρνιά, αλλά κυρίως κίνητρο για τα μικρά μας παιδιά… να βγουν και πάλι στους δρόμους και στα γήπεδα, για να αγγίξουν και να αγαπήσουν την στρογγυλή θεά.
Να συντονιστούμε όλοι για το “Last Dance” της Εθνικής την Κυριακή. Διαθέτουμε δύο παίκτες, Παπανικολάου και Σλούκα, που θα αγωνιστούν για τελευταία φορά με τα γαλανόλευκα. Ας στηρίξουμε εκείνους και όλη την υπόλοιπη αρμάδα του Βασίλη Σπανούλη για μία τελευταία φορά… για το Χάλκινο, γιατί αυτά τα παιδιά το αξίζουν!