Η Εθνική μας ομάδα έχει φτάσει στους “8” του Ευρωμπάσκετ για 4η συνεχή φορά. Τις άλλες τρεις, η προσπάθεια είχε σταματήσει ακριβώς εδώ. Ισπανία το ’15, Ρωσία το ’17, Γερμανία το ’22 και τώρα Λιθουανία αλλά κάτι έχει αλλάξει…
Αυτή τη φορά υπάρχει κάτι διαφορετικό στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Μία “ευκαιρία” που όμοια της έχει χρόνια να εμφανιστεί και μία “ευκαιρία” που σίγουρα δεν (προ)βλέπαμε. Με το πλασάρισμα μας στην πρώτη θέση του Group C αποφύγαμε “Τιτάνες” όπως τις Εθνικές Γερμανίας, Γαλλίας ακόμα και της Σερβίας, της οποίας την μοίρα έμελλε να αλλάξει η Τουρκία αλλά και η Φινλανδία, καθώς υπό διαφορετικές συνθήκες θα ήταν “σοβαρό” εμπόδιο στην πορεία μας προς τον ΤΕΛΙΚΟ…
Ναι καλά ακούσατε, πλέον έχουμε την πολυτέλεια να μιλάμε για Τελικό… κάτι που σίγουρα δεν είχε περάσει από τον νου μας, όταν στις αρχές του καλοκαιριού ο ένας παίκτης μετά τον άλλον έριχνε “άκυρο” στην Εθνική, καθένας για διαφορετικούς λόγους.
Επιπλέον, πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτό το τουρνουά έχουν και οι τραυματισμοί. Όλα ξεκίνησαν με τον Μπογκντάνοβιτς στους ομίλους για την Σερβία, συνέχισε με το σοκ Γιοκουμπάιτις, με τον αστράγαλο του Νορμάντας για την Λιθουανία και τέλος με την απώλεια του Ρόμπερσον για την Βοσνία. Αυτά επηρεάζουν σημαντικά τις ομάδες, με την Εθνική Σερβίας όπως είπαμε να αποκλείεται πρόωρα από την Φινλανδία του Μάρκαανεν και με την Εθνική Λιθουανίας να υπολείπεται λύσεις στα Γκάρντ εν όψει της “μάχης” με την Ελλάδα.
Φέτος μπορεί η “κακοτυχία” των προημιτελικών να λάβει τέλος. Δεκαπέντε χρόνια μετά το 2009 και την τελευταία φορά που μπήκαμε στη ζώνη των μεταλλίων, δέκα από τη νίκη της Ισπανίας, οκτώ από την νίκη της Ρωσίας και τρία από το “κάζο’ της Γερμανίας, η Εθνική ομάδα φαίνεται πιο έτοιμη και σοβαρή από ποτέ, ώστε να κάνει το επόμενο βήμα.
Ίσως να έχει έρθει επιτέλους το πλήρωμα του χρόνου για μία διάκριση από εκεί που δεν το περιμέναμε… Εξάλλου όπως ακριβώς είχε πει και ο coach Σπανούλης, πριν το ταξίδι στην Κύπρο, στα Μέσα: ” Εμείς, οι Έλληνες, βγάζουμε αντίδραση, όταν είμαστε με την πλάτη στον τοίχο… όταν μας υποτιμούν”. Και είναι αλήθεια. Συνέβη στο Ντα Λούζ το 2004, συνέβη στο Βελιγράδι το 2005, στη Σαϊτάμα 2006, στη Βραζιλία το 2014 και ας ελπίσουμε να συμβεί και αυτή τη φορά στη Ρίγα της Λετονίας. Αυτή η αμφισβήτηση μακάρι στο τέλος να μας ενώσει και να μας στείλει… στον έβδομο ουρανό.
Μέχρι τότε, χρειάζεται προσοχή, διαχείριση και ψυχραιμία τόσο με τους Λιθουανούς όσο και με όποιον άλλον αντίπαλο πετύχουμε δυνητικά… Και ας είναι η Γερμανία στο τελικό.
Ίσως κάτι της χρωστάμε…