Με αφορμή την “νέα” γκέλα των “Κόκκινων Διαβόλων” στο Μπρέντφορντ, ο Ορφέας Δημόπουλος βρίσκει την ευκαιρία να εξηγήσει, γιατί οι “καλοί παίκτες” δεν αρκούν για την Επιτυχία.
ΤΑ 250 ΕΚΚΑΤΟΜΥΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ
Υπό τη νέα διεύθυνση “Ράντκλιφ”, ο οργανισμός του Μάντσεστερ προχώρησε σε αρκετές περικοπές, όπως την παύση του μισθού που εισέπραττε ο Σερ Άλεξ “τιμής ένεκεν”. Ωστόσο, μετά την πίεση που ασκήθηκε από τους φιλάθλους προς τους Προέδρους, το πλάνο ξαφνικά άλλαξε πορεία μες στο καλοκαίρι.
Το χέρι μπήκε ξανά βαθιά στη τσέπη και τα (διαθέσιμα) μεγάλα ονόματα δεν άργησαν να συνδεθούν με το δρομολόγιο για Μάντσεστερ. Έτσι, με συνοπτικές διαδικασίες δαπανήθηκαν 250 εκατομμύρια για 5 παίκτες που τάχα θα έφερναν την τρις πρωταθλήτρια Ευρώπης πίσω στη δόξα.
ΔΕΝ ΑΡΚΟΥΝ ΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ
Το πρόβλημα, όμως, αυτής της ομάδας πηγάζει πολύ βαθύτερα, στον πυρήνα του οργανισμού. Ο Σέσκο και ο κάθε Σέσκο που θα ακολουθήσει δεν θα εξαφανίσει τα εσωτερικά προβλήματα της Γιουνάιτεντ. Όταν ο αρχηγός, στην προκειμένη ο Φερνάντες, ζητάει από τον διαιτητή να λήξει έναν αγώνα γρήγορα, πόσο μάλλον όταν αυτός ο αγώνας είναι ενάντια στην Μπέρνλι, καταλαβαίνει κανείς την πίεση και την γκρίνια που περιβάλει αυτό το κλαμπ.
Όταν ο παίκτης βρίσκεται σε κατάσταση τετ-α-τετ θα πρέπει να σκέφτεται πως θα σκοράρει και όχι ποιες θα είναι οι αντιδράσεις αν δεν το κάνει. Θεωρώ πως εδώ κρύβεται το πρόβλημα της τελευταίας δεκαετίας. Από κάθε μεταγραφή “απαιτείται” η επαναφορά της Γιουνάιτεντ στη δόξα… και φυσικά, αυτό επιτυγχάνεται παταγωδώς.
Αντί να στηριχτεί μία φουρνιά μακροχρόνια, στο πρώτο στραβοπάτημα χλευάζεται και στο δεύτερο είναι ήδη εκτός ομάδας. Έτσι την πάτησαν οι Σάντσο, Άντονι, Χόιλουντ και πολλοί ακόμα.
ΤΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΠΛΑΝΟ
Εννοείται πως φέρει ευθύνη και το Σταφ. Πολλές φορές το κακό “σκάουτινγκ” έχει φέρει παίκτες απάτη, όπως τον Ονάνα ή τον Μαλάσια, ενώ προπονητές έχουν φθείρει ακόμα περισσότερο το “status quo” του Κλαμπ (βλ. Ράγκνινγκ).
Η ΗΤΤΟΠΑΘΕΙΑ
Στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έχει δημιουργηθεί μία ηττοπάθεια που καλύπτει οποιαδήποτε ενέργεια κάνει το κλαμπ. Από το σερβίρισμα στην καντίνα μέχρι την προπόνηση πριν τον αγώνα. Οι παίκτες και οι προπονητές μπαίνουν με την νοοτροπία να μην χάσουν, αντί να πουν πως θα κερδίσουν. Αυτό δυστυχώς ή ευτυχώς δεν θα αλλάξει ποτέ με τα λεφτά… Παρά μόνο με την αναπτέρωση του ηθικού και την πειθαρχεία.
Εν πάσει περιπτώσει θα πρέπει πρώτον να αναγνωριστεί η ύπαρξη της ηττοπάθειας, δεύτερον να εντοπιστεί η πηγή της και τρίτον να αφανιστεί με συνοπτικές διαδικασίες, ώστε να επιστρέψει η ιστορική αυτή ομάδα με τα 20 Πρωταθλήματα εκεί που ανήκει.
Ειδάλλως τα δέκα “πέτρινα” χρόνια θα γίνουν δεκαπέντε, είκοσι και τριάντα…